De Jeugdonline.nl

We hebben dus tijd genoeg om te douchen, aan te kleden en te ontbijten. Om 11:00 uur zal het Europese jeugdweekend officieel worden geopend door de Stamapostel met een of ander openingsspektakel. We worden in ieder geval op tijd verwacht in de LTU Arena (voetbalstadion). Voordat het zover is, kijken we nog even rond bij de verschillende stands in hal 6 en hal 7. Het is erg leuk om te zien wat er allemaal bedacht is om de jeugd te vermaken, aan het denken te zetten en te inspireren. En er wordt enthousiast meegedaan. De ‘wall of words’ waar de jeugd zijn eigen gedachten over de EJT2009 kwijt kan, is al zo vol dat ik er niet eens meer iets bij kan zetten al zou ik het willen. En dat terwijl het jeugdweekend nog niet eens officieel is begonnen!

Ruim op tijd vertrekken we richting de Arena. Wat maar goed is ook, want we worden door de scouts van de organisatie zo omgeleid dat we vanuit het Messe-terrein gezien aan de achterkant naar binnen moeten en dus moeten omlopen.

In de Arena moeten we wel een uur wachten voor de ceremonie daadwerkelijk zal beginnen, maar er is genoeg te zien. De Arena wordt voller en voller en de sfeer zit er goed in. Er worden filmpjes vertoond, waarin de diverse Districtsapostelen enkele gedachten delen over de Europese jeugddag. Een feest van herkenning; zodra een Apostel in beeld verschijnt, begint ‘zijn’ jeugd zo hard te juichen, dat de essentie van zijn woorden in het lawaai verloren gaat. Maar erg gezellig is het wel!

Het enthousiasme van de aanwezige jeugd werkt aanstekelijk en heeft zijn uitwerking op iedereen. De spontane wave die door het stadium gaat, lijkt bijna niet meer te stoppen (een jeugdlid vertelde me dat we 17 keer zijn gaan staan en zitten) en zelfs de scouts, de ehbo-ers en de orkestleden doen mee.

De openingsceremonie is leuk in elkaar gezet. Er treedt een groep dansers op, die de ontmoetingen op de Europese jeugddag verbeelden. Ze beginnen in drie afzonderlijke groepen te dansen, gaan uiteen, komen in nieuwe groepen samen en eindigen uiteindelijk gezamenlijk als 1 grote groep. Er is ruimte voor samenzang en voor muziek. En tot slot is natuurlijk het woord aan de Stamapostel, die uitlegt waarom dit Europese jeugdweekend is georganiseerd, namelijk om het gevoel van saamhorigheid te versterken en om het geloof van ons allemaal persoonlijk te versterken. Zodat we het motto van dit weekend: Christus mijn toekomst, kunnen waarmaken. En tot slot verklaart hij de Europese jeugddag voor geopend!

Het programma is officieel begonnen. Iedereen doet leuk mee en de interesse in de aangeboden programma-onderdelen is erg groot. Het wordt duidelijk dat je echt je best moet doen om ergens op tijd te zijn, omdat je er anders niet meer bij mag. Duitsers zijn erg strikt in zaken zoals brandweervergunningen e.d. (wat natuurlijk heel erg goed is), maar dat betekent dus ook dat als alle stoelen bezet zijn, er echt niet meer mensen in mogen. En alle workshops, podiumgesprekken en films en optredens die ik heb gezien, waren heel goed bezocht. Hierdoor heb ik helaas minder kunnen meemaken dan ik van te voren had gehoopt. Zo worden we eruit gezet bij the Search (het muzikale programma-onderdeel van Nederland). Helaas. Maar gelukkig hadden we de uitvoering in Nederland al gezien!

Een ander minpuntje is dat bijna alles in het Duits is. Nou komt verreweg de meeste jeugd ook uit een Duitstalig land, dus dat zal voor het gros van de aanwezigen geen enkel probleem hebben gegeven. En ik had zelf ook niet verwacht dat ik daar tegen aan zou lopen. Over het algemeen versta ik best redelijk Duits en kan ik de diensten zonder vertaling volgen. Maar bij verschillende programma onderdelen, zoals bij workshops en bijvoorbeeld het podiumgesprek met de oecumene ben ik af en toe een beetje de draad kwijt. De grote lijn kan ik nog wel volgen, maar de details beginnen me te ontgaan, omdat het spreektempo en vooral ook de moeilijkheidsgraad tijdens een discussie snel omhoog gaat.

Ik heb ook positieve dingen te melden. Wat me bij de discussies en de gesprekken opvalt is het applaus van de toeschouwers. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo van al dat geklap en van al dat klapvee. Maar dit is anders. Iemand klapt om zijn instemming te laten blijken of om respect te tonen voor het standpunt van de ander. Het is dus een soort van positieve feedback. De negatieve variant (Boe!) heb ik nergens gehoord. Er was heel veel respect naar elkaar toe. Waardoor je echt het gevoel kreeg: je mag er zijn. Misschien ben ik het niet met je eens, maar jij hoort er ook bij.

’s Avonds worden we weer verwacht in de Arena (deze keer laten ze ons via de andere kant omlopen…) voor een concert: Night of the lights. Iedereen krijgt bij de ingang een klein lampje. Net zo’n lampje als je aan je sleutelhanger hebt om je slot te vinden, maar dan met een blauw lichtje erin. Het is een fantastisch concert met een geweldig orkest, een groep blazers, verschillende gospelkoren, een a capella mannenkoortje met humor en de officiële swingende EJT2009-song. En als je daar dan zit op de tribune terwijl 36.000 blauwe lichtpuntjes bewegen op de maat van de muziek… Bij elk lampje hoort een jeugdlid; een broer of een zus. Ik kreeg het gevoel een onderdeel te zijn van iets groots, iets geweldigs. Christus – mein Zukunft!

En ik was niet de enige die het zo voelde. Toen aan het einde van het concert de Stamapostel op het podium kwam en van de jeugd wilde weten of dit weekend voor herhaling vatbaar was, ging de jeugd helemaal uit hun dak met een daverend applaus, veel gejoel en natuurlijk een wave (wat ontzettend mooi was met al die blauwe lichtjes). De Stamapostel moest moeite doen om er weer tussen te komen. Maar ik geloof niet dat hij dat erg vond.

De foto's vind je hier.